Witryna osobista

Jak narodził się norweski black metal- Pierwsza fala black metalu- Bathory

Bies — Wed, 29 Apr 2015 16:28:00 GMT

Zespół Bathory[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/bathory/2014-07-04-229] powstał w marcu 1983 roku w Sztokholmie. Na jego czele stanął czternastoletni wówczas syn Bjore Forsberga - szefa firmy Black Mark, „Black Spade” (wokal, gitara, bas, perkusja), który niebawem zmienił pseudonim na „Ace Shoot”, a ostatecznie na „Quorthon Seth” lub po prostu „Quorthon”. Wcześniej pojawił się na krótko w punkowym zespole In Extermis. „Quorthon” został twórcą całego repertuaru, a także producentem lub też współproducentem - wraz z niejakim „Bossem”(prawdopodobnie chodzi o jego ojca: Börje Forsberga. Jednak Quorthon zaprzeczył temu mówiąc: "Boss ma 52 lata, a ja mam 37 lat") - kolejnych płyt. W pierwszym składzie znaleźli się też dwaj instrumentaliści, ale obaj odeszli już w 1984. I od tej pory „Quorthonowi” towarzyszyli muzycy sesyjni, zwykle nie uwzględniani w opisach na okładkach płyt (ale na "Blood, Fire, Death"[https://www.youtube.com/watch?v=SC6DvbEVHcI] i "Hammerheart"[https://www.youtube.com/watch?v=CiQyPOrTNHk] widniały dwa pseudonimy: „Kothaar” - bas i „Vvorthn” – perkusja[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=134] ), ewentualnie obywał się bez pomocy dodatkowych instrumentalistów.

Za patronkę swojej twórczości „Quorthon”[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=135] obrał hrabinę Elizabeth Bathory[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=136].

Pierwowzorem współczesnego powieściowego wampira[http://rockmetal-nibyl.ucoz.pl/blog/wampir/2015-03-04-1289] mogła być węgierska hrabina Elżbieta Batory - w 1610 roku uznano ją za winną zamordowania 600 dziewic i kąpania się w ich krwi w celu zachowania młodości, za co została skazana na zamurowanie w jednej z wież swojego zamku, gdzie zmarła...

Była kobietą wielkiej urody, a przy tym pochwalić się mogła wyjątkową inteligencją – nauczyła się płynnie władać węgierskim, łaciną i niemieckim. Od wczesnych lat życia uchodziła za osobę skłonną do napadów gniewu.

Mając sześć lat, była świadkiem wydarzenia, które mogło mieć istotny wpływ na jej psychikę – jeden z Cyganów, zapewniających rozrywkę mieszkańcom zamku, został oskarżony o sprzedanie dzieci Turkom. Został uznany za winnego i skazany na śmierć; egzekucję wykonano przez zaszycie skazanego mężczyzny w rozciętym brzuchu konia. Podobny wpływ na Elżbietę mogła wywrzeć sytuacja, która miała miejsce około siedmiu lat później – jeden z jej kuzynów, ówczesny książę Siedmiogrodu, nakazał obciąć nosy i uszy 54 zbuntowanym chłopom.

W 1573 odbyły się zaręczyny Elżbiety z Franciszkiem Nádasdym, za którego wyszła w wieku piętnastu lat. Istnieją zapisy, że miała ona wtedy już za sobą ciążę będącą skutkiem związku z miejscowym chłopem – dziecko (córkę) miano oddać wiejskiej rodzinie. Jednakże zapisy te raczej zostały wymyślone w późniejszym okresie przez hrabiego Turzona – po pierwsze Elżbieta w ciążę musiałaby zajść w wieku 12 lat lub wcześniej, a po drugie związek z chłopem był niemożliwy i skończyłby się w najlepszym razie wysłaniem Elżbiety do klasztoru (zgodnie z ówczesną obyczajowością tolerowano przedmałżeńskie romanse kobiet, o ile dotyczyły one mężczyzn o równej lub wyższej pozycji społecznej a w przeciwnym razie kobiety karano). 8 maja 1575 we Vranovie nad Toplą odbyła się pełna przepychu ceremonia ślubna Elżbiety z dwudziestosześcioletnim Nádasdym. Małżeństwo zamieszkało na Węgrzech w zamku Sárvár, rodzinnej posiadłości rodziny Franciszka, który jako żołnierz większość czasu spędzał na walkach z Turkami. Samodzielnie zarządzając majątkiem, Elżbieta zasłynęła okrucieństwem wobec sług, a także utrzymywaniem kontaktów z licznymi kochankami obojga płci.

Pierwsze dziecko z Nádasdym – córka Anna – urodziło się dopiero w 1585. W ciągu następnych dziewięciu lat na świat przyszła jeszcze trójka dzieci: Urszula, Katarzyna oraz jedyny syn, Paweł.

Elżbieta często odwiedzała ciotkę, Klarę Batory, kobietę o skłonnościach homoseksualnych, organizującą regularnie wyuzdane orgie. Możliwe, że właśnie w takich okolicznościach poznała Dorotheę Szantes, która podsyciła sadyzm Elżbiety.

Rankiem 4 stycznia 1604 zmarł nagle mąż Elżbiety, Franciszek, prawdopodobnie z powodu otrucia. Gdy żył, z ochotą pomagał żonie w torturowaniu sług, zwłaszcza przyłapanych na kradzieży albo niewykonaniu polecenia lub tylko o to podejrzewanych; jego śmierć okazała się początkiem wielkich okrucieństw Elżbiety Batory.

Będąc wdową od zaledwie czterech tygodni, Elżbieta Batory porzuciła żałobę i zaczęła bywać na cesarskim dworze w Wiedniu. Większość czasu spędzała jednak w Čachticach.

W 1604 Elżbieta nie tylko straciła męża, ale też poznała niejaką Annę Darvulię, tajemniczą kobietę, która – korzystając ze strachu Elżbiety przed nadchodzącą starością – stała się najprawdopodobniej główną inspiratorką zbrodni dokonywanych przez hrabinę. Pewnego dnia Elżbieta w złości uderzyła służkę tak mocno, że krew z nosa jej ofiary padła na twarz hrabiny; Elżbieta, spojrzawszy w lustro, zauważyła, że zmarszczki – które gdzieniegdzie zaczęły się już pojawiać – zniknęły z jej oblicza. Darvulia wykorzystała złudzenie, jakiemu uległa jej pani i przekazała jej „starożytną mądrość”: przez odebranie komuś krwi można przejąć fizyczne i duchowe cechy tej osoby.

Od tej pory krwawe tortury stały się niemalże codziennością na čachtickim zamku. Maltretowano służące nawet wtedy, gdy Elżbieta – chora i osłabiona – nie była w stanie zejść z łóżka. Według zeznań z późniejszego procesu, jedną z kobiet przyprowadzono do łoża Elżbiety, a ta zaczęła pożerać służkę żywcem. Te pomówienia wywiodły się z fałszywych oskarżeń Jerzego Turzona, który dążył do zagarnięcia majątku hrabiny.

Elżbieta Batory pojmana została przez swego kuzyna, hrabiego Thurzo, palatyna Węgier. Jej proces rozpoczął się kilka tygodni później, 2 stycznia 1611. Stał się wielką publiczną sensacją; na salę sądową ściągały tłumy, by śledzić jego przebieg. Dzięki wstawiennictwu hrabiego Thurzo Elżbietę sądzono jedynie za wielokrotne przestępstwa o naturze kryminalnej, o wampiryzm zaś i czarnoksięstwo oskarżono jedynie jej sługi.

Czworo wspólników Elżbiety w zeznaniach podało liczbę ofiar od trzydziestu do sześćdziesięciu, ale piąty świadek ujawnił znaleziony w komodzie hrabiny rejestr zbrodni, wedle którego śmierć z rąk Elżbiety i jej sług poniosło sześćset pięćdziesiąt osób.

Współzbrodniarzy skazano na karę śmierci (wyroki wykonano 7 stycznia 1611), samą Elżbietę zaś – cały czas zaprzeczającą swej winie – na zamurowanie żywcem w jednej z komnat jej zamku, z otworem jedynie do podawania pożywienia; miała tam przebywać do śmierci.

31 lipca 1614 podyktowała testament, w którym cały majątek zapisała dzieciom. Miesiąc później znaleziono ją w celi martwą.

Wiele osób uważa, że Elżbieta Batory padła ofiarą spisku. Była solą w oku Habsburgów, którzy dążyli do opanowania całych Węgier. Jej mąż, dobry żołnierz i dowódca, dzięki małżeństwu z księżniczką mógł próbować zjednoczyć Węgry i włożyć na skronie koronę św. Stefana. Zaszkodziłoby to austriackim władcom. Mogli więc oni dążyć do usunięcia hrabiny i jej męża. Tak też się stało. Dlatego możliwym jest, że księżniczka została oczerniona i zlikwidowana.

Pojawiały się pogłoski, jakoby Elżbieta Batory była biseksualna. Argumentem to potwierdzającym, miałby być fakt, iż zabijała jedynie kobiety. Nie jest to jednak pewne, tak, jak i nie jest pewne, czy jej zbrodnie faktycznie miały podtekst seksualny.

Po jej śmierci mówiono, że zmarła z powodu braku dziewiczej krwi.

„Quorthon” uczynił ją też bohaterką utworu „Woman Of Dark Desires” [1].

All dressed in gold and purple the beauty awaits the night
Knowing what will satisfy
Aware of Her delight
The thought of young fresh blood makes the hours go so slow
But the yearn for eternal life and beautyEmakes her hazelbrown eyes glow
Woman of Dark Desires
Woman of Eternal Beauty
Woman of Dark Desires
Elizabeth Bathory......
Now the hour is comed, the time is right for the feast to take its roll
And by the sunrise 60 bodies will be found raped from their blood and souls
The beauty patiently selects the victims for the night
Innocent blood will give eternal beauty eternal life
Woman of Dark Desires
Woman of Eternal Beauty
Woman of Dark Desires
Elizabeth Bathory......
Now the life you have lived have comed to light and unfold is your perversity.
Now the end is near still death is real
No more beauty or life for eternity
Cold walls entombs your secrets but there's nothing you regret
Embrace death with a smile as the highlands face sunset
Woman of Dark Desires
Woman of Eternal Beauty
Woman of Dark Desires
Elizabeth Bathory......

Cała w złocie i czerni piękna oczekuje nocy
Wiedząc co ją zaspokoi
Świadoma Swojego uniesienia
Myśl o młodej świeżej krwi sprawia, że godziny płyną tak wolno
Lecz tęsknota za wiecznym życiem i pięknem rozpala jej brązowe oczy
Kobieta mrocznych żądz
Kobieta wiecznej piękności
Kobieta mrocznych żądz
Elżbieta Batory...
Oto nadeszła ta godzina, właściwy czas aby rozpoczęła się uczta
I ze wschodem słońca 60 ciał będzie wyssane z krwi i dusz
Piękna cierpliwie wybiera nocne ofiary
Niewinna krew da nieśmiertelnej pięknej wieczne życie
Kobieta mrocznych żądz
Kobieta wiecznej piękności
Kobieta mrocznych żądz
Elżbieta Batory...
Teraz żywot który wiodłaś doszedł do światłości a odkrycie jest twoją perwersją
Koniec jest już bliski, śmierć to rzeczywistość
Nigdy więcej piękna lub życia wiecznego
Zimne ściany pogrzebały twoje sekrety ale ty niczego nie żałujesz
Z uśmiechem obejmujesz śmierć gdy nad wyżynami wschodzi słońce
Kobieta mrocznych żądz
Kobieta wiecznej piękności
Kobieta mrocznych żądz
Elżbieta Batory...
Kobieta mrocznych żądz
Kobieta wiecznej piękności
Kobieta mrocznych żądz
Elżbieta Batory...

Pierwszych amatorskich nagrań, m.in. „You Don't Move Me (I Don't Give A Fuck)”[https://www.youtube.com/watch?v=9GHFvVOkj7k], „Satan My Master”[https://www.youtube.com/watch?v=xbAjHSFvigA] (utwór wielokrotnie coverowany międzyinnymi przez zespoły takie jak: Draconis Infernum, Armagedda czy Dimmu Borgir[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/dimmu_borgir/2014-07-04-236] i „Witchcraft”[https://www.youtube.com/watch?v=B0VMu8g2I9c], dokonał już w 1983 (ukazały się po latach na płytach z cyklu "Jubileum"[https://www.youtube.com/watch?v=fZsmavkBJ7Y][https://www.youtube.com/watch?v=PXP6bD6L_cU][ https://www.youtube.com/watch?v=eSDp30v6aD4]). Właściwym debiutem Bathorego był utwór „Sacrifice”[https://www.youtube.com/watch?v=jBo4IoyhU7o] na składance "Scandinavian Metal Attack"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=137] z lutego 1984. „Quorthon” skoncentrował się niemal wyłącznie na działalności nagraniowej, w Sztokholmie. Przed publicznością wystąpił tylko raz - w Stanach. Styl zespołu, własna odmiana black metalu, zrodził się z zafascynowania dokonaniami Venom. Płyta „Bathory"[https://www.youtube.com/watch?v=IFLj1WFJmMA][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=138] z 1984 - nagrana kosztem zaledwie pięćdziesięciu funtów - zawierała muzykę wręcz prostacką, porażającą zdławionym krzykiem wokalisty i zgiełkliwym, rozmazanym brzmieniem gitary oraz jednostajnie nabijanym rytmem perkusji w najdrobniejszych wartościach, odpychającą nieprecyzyjnym wykonaniem, ale zarazem wciągającą demoniczną aurą, np. „Hades”[https://www.youtube.com/watch?v=34ATdpFi95s], “Necromansy”[https://www.youtube.com/watch?v=z7Y24bYGGQA] czy “In Conspiracy With Satan”[https://www.youtube.com/watch?v=6XOu4DAxZKA]. Teksty oczywiście były hołdem dla Księcia Ciemności. Następny album "The Return"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=139][https://www.youtube.com/watch?v=2dWwKDCRV8o] (1985) był niemal kopią debiutu, z wyjątkiem bardziej konwencjonalnego utworu „Born For Burning”[https://www.youtube.com/watch?v=C0tttmexH6A], przypominającego dokonania Black Sabbath[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/black_sabbath/2014-07-04-317]. Na "Under The Sign Of The Black Mark"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=140][2] z 1986 udało się niznacznie urozmaicić kompozycje, np. pojawiły się utwory w wolniejszych tempach, jak „Call From The Grave”[https://www.youtube.com/watch?v=4APyw5f-mog] czy „Enter The Ethernal Fire”[https://www.youtube.com/watch?v=hS8yDlAUzRA], a także wzmocnić demoniczny wyraz repertuaru; płytę tę uważa się za arcydzieło black metalu. Zdecydowanym zwrotem ku muzyce bogatszej, bardziej podniosłej, a zarazem bliższej tradycyjnego metalu, były albumy „Blood, Fire, Death"[https://www.youtube.com/watch?v=SC6DvbEVHcI][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=141] z października 1988, zawierający m.in. kilka dłuższych, interesująco rozplanowanych i efektownie opracowanych z użyciem np. brzmień chóralnych kompozycji w rodzaju „A Fine Day To Die”[https://www.youtube.com/watch?v=OyYnstGB3rM] i „Blood, Fire, Death”[https://www.youtube.com/watch?v=NR5pHf6vaN0], oraz "Hammerheart"[https://www.youtube.com/watch?v=pX1Swx9MJv8] z kwietnia 1990.

Z okazji dziesięciu lat nagrywania zostały również wydane dwie składanki zatytułowane "Jubileum Volume I" i "Jubileum Volume II".

„Quarthon” nagrał również solowy album. Pomogło mu to w chwilach kryzysu psychiczno-muzycznego znowu wrócić do dawnej formy, poczuć rock'n rolla. Po powrocie do Szwecji z trasy promującej solo „Quarthon” nagrał album "Requien"[https://www.youtube.com/watch?v=ffuJZduyGmA][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=142] tym razem z Bathory. Po sześciu miesiącach ukazał się kolejny album zatytułowany "Octagon"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=143][https://www.youtube.com/watch?v=ZJ8_JBmM20U]. W czasie podróży po Europie „Quarthonowi” przypomniano o materiale przygotowywanym między albumami "Blood Fire Death" i "Hammerheart", a także w czasie nagrywania "Hammerheart". Saga nosiła tytuł „Blood On Ice"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=144][https://www.youtube.com/watch?v=dZNP6_fBc4Y], a jej oryginalny materiał przygotowywany był przez półtora roku. Album ten pod względem tematycznym jest zupełnie inny od poprzednich.

„To się właściwie wzięło od zamierającego entuzjazmu dla kolejnego pełnometrażowego albumu przepełnionego krzykiem szatana etc. i wszystko to w związku z faktem, że doszedłem do wniosku, że cały ten satanizm był sztuczny... Ten mój osobisty wniosek kazał mi szukać nowych rzeczy do pisania przyszłych albumów. Jako, że jestem żywym fanem historii, naturalne byłoby znalezienie w historii czegoś, co mogłoby zastąpić coś takiego jak ciemną (niekoniecznie zawsze złą) stronę życia (i śmierci)" [2] - mówił „Quarthon”.

„Quarthon” był fanem twórczości Ryszarda Wagnera. Jego opery jak i książki z których czerpał inspiracje Niemiec wykorzystał również „Quarthon” w swojej twórczości.

„Z twórczości Wagnera mniej lub bardziej ukradłem legendę o Siegfriedzie i o umierających bogach Gotterdammerunga, jak również miecz Notunga." [3] - mówił „Quarthon”.

Po nagraniu "Blood On Ice" Bathory zrobili sobie przerwę. W roku 1998 ukazała się trzecia składanka zatytułowana "Jubileum Volume III", a w roku 2001 czwarta "Katalog". W tym samym roku pojawił się studyjny album "Destroyer Of Worlds"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=145][https://www.youtube.com/watch?v=wxePdZDSlcU].

W latach 2002- 2003 dostajemy koleje albumy... „Quorthon” serwuje nam nowa płytę. Nie powiem, bardzo lubię Bathory, ale w ostatnich latach nie najlepiej z tym bywało. Poprzednia płyta, "Destroyer of Worlds," była dla mnie rozczarowaniem. Brzydko o tym pisać, ale tamten krążek był "wymęczony," jakby sam „Quorthon” nie wiedział, co chce grać. Na szczęście z "Nordland"[https://www.youtube.com/watch?v=vktrPY1wT7I][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=146] jest inaczej. To powrót do klimatów znanych nam z "Hammerheart," "Twilight of the Gods" i "Blood on Ice." Jeżeli ktoś lubi taką wersję Bathory, nie będzie zawiedzony. Większość utworów na tym krążku utrzymana jest w tempach średnich i wolnych choć znajdziemy tutaj także parę wyjątków. Między innymi są to ładny akustyczny kawałek "Ring of Gold"[https://www.youtube.com/watch?v=JWmp04DY94A] z kolei "Broken Sword"[https://www.youtube.com/watch?v=xwtk5C0P4QA] po akustycznym i pełnym uniesienia wstępie przeradza się w bardzo dynamiczną kompozycję. Gdyby „Quorthon” tu zaskrzeczał, to można by ten kawałek wrzucić między "Blood, Fire, Death" a "Hammerheart." Jeszcze "Great Hall..." jest nieco żywszy od innych, z takim lekko heavy metalowym riffem.

Na tej płycie Bathory nie zaskakuje nas niczym nowym, ale chyba nie o to chodzi. Chwała mu za to, że zawsze grał to, co chciał, mając wszystkie trendy gdzieś. Podsumowując, "Nordland" to dobry krążek, może nie wybitny, ale dobrze się go słucha. Widać „Quorthonowi” ostatnimi czasy chyba bardziej niż diabelskie płyty wychodzą te epickie. Chociaż marzy mi się, żeby nagrał taką płytę, jak chociażby "The Return" i pokazał młodym adeptom „czarnych klimatów" wychowanych na Dimmu Borgir[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/dimmu_borgir/2014-07-04-236] czy Cradle of Filth[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/cradle_of_filth/2014-07-05-416], jak się gra black metal. I nie mówcie, że jest na to za stary, bo skoro Lemmy może cały czas łoić, to czemu i „Quorthon” nie może? Póki co wyczekujmy "Nordland II!"

Bathory to legendarny już zespół w światku metalowym. W roku 2003 wydał album pt. „Nordland II”, jest to druga część świetnego albumu opowiadającego o skutej lodem mroźnej północy i jej mieszkańcach. „Nordland II” to ilustrowana odpowiednimi dźwiękami epicka opowieść o surowym ludzie otoczonym dziką, ale piękną przyrodą. Na uwagę zasługują wszystkie utwory znajdujące się na tym krążku, ale opiszę ich tylko kilka, gdyż to one zasługują na największą uwagę.

Na początku albumu w klimaty wikingów[http://rockmetal-nibyl.ucoz.pl/blog/wikingowie_wstep/2014-08-14-820] wprowadza utwór pt. "Fanfare"[https://www.youtube.com/watch?v=WW5Qt-CpqSA], kawałek ten trwający prawie trzy i pól minuty naprawdę robi swoje i godnie wprowadza nas w ten jakże piękny album Bathorego. Szum morza na końcu utworu "Blooded Shore"[https://www.youtube.com/watch?v=c4bAQUy1GkY] wprowadza nas w następny utwór, który nosi tytuł "Sea Wolf" (Wilk morski)[https://www.youtube.com/watch?v=R_YcqcwdsuA], w tym utworze wikingowie zostali pokazani w taki sposób, jaki był naprawdę, /bo w końcu byli oni wilkami morskimi i opłynęli na swych statkach prawie cały ówczesny świat. Kolejnym ciekawym kawałkiem jest "Vinland"[https://www.youtube.com/watch?v=KwfYXxjSbSU] zaczynający się uderzającymi o brzeg falami morza, z przeplatanym ostrym brzmieniem gitar, jaki to znamy ze starszych albumów Szwedów. Tego krążka trzeba po prostu posłuchać, ale na koniec opiszę jeszcze dwa ostatnie utwory. "The Wheel Of Sun"[https://www.youtube.com/watch?v=yszZVH08jM0] jest jakby swego typu balladą, ale o troszeczkę ostrzejszym brzmieniu gitar, a pięknym uwięczeniem ostatniego dorobku Bathorego jest zaledwie 23 sekundowy, "[Instrumental]", w którym to instrumenty przypominają swoim dźwiękiem bicie serca człowieka północy.

Jeśli płynie w Waszych żyłach, chociaż kropla krwi wikingów, serce zabije Wam szybciej przy „Nordland II”. Bathory taki, jakim zawsze być powinien. Na tym albumie ukazuje nam ten sam gatunek, który prezentował na poprzednim „Nordland”, czyli metal połączony ze skandynawskim folkiem. Mix ten wyszedł całkiem nieźle, a album ten jest naprawdę godny uwagi i jeśli go jeszcze nie macie to powinien się on znaleźć na Waszych półkach z muzyką. Naprawdę bardzo gorąco zachęcam do posłuchania togo albumu. Dodam jeszcze, że według mnie jest to jeden z najlepszych albumów tej szwedzkiej formacji.

Album "Nordland II" jest niestety chyba ostatnim albumem w dorobku legędarnego już Bathorego gdyż lider zespołu Tomas "Quorthon" Forsberg, jak wiemy nie żyje. Niech jego dusza spoczywa w złotych komnatach Walhalli.

Lider zespołu – „Quorthon Seth” zmarł niespodziewanie w swoim mieszkaniu na atak serca 3 czerwca 2004, podczas nagrywania kolejnej płyty. 3 czerwca 2006 roku została wydana pamiątkowa kompilacja In Memory of Quorthon.

Jego młodszą siostrą jest Jennie Tebler- wokalistka Jennie Tebler's Out of Oblivion - szwedzkiej grupy muzycznej (gothic metal), założonej w 2008 roku w Sztokholmie.

[1] http://www.youtube.com/watch?v=GiVQHOkPkWM

[2] http://www.youtube.com/watch?v=XtyzBT0Cvsg

Black Sabbath Gold Colections

Bies — Thu, 23 Apr 2015 18:59:03 GMT

Black Sabbath[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/black_sabbath/2014-07-04-317] „Gold Collection” to unikatowa płyta wprost stworzona dla wszystkich wielbicieli talentu Ozzy’ego Osborne’a[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/john_michael_osbourne/2014-07-04-330]. To czternaście kultowych kawałków, które na stałe wpisały się w historię nie tylko rocka, ale całej historii muzyki popularnej.

„Black Sabbath” z albumu Black Sabbath
“The Wizard” z albumu Black Sabbath

3.“N.I.B.” z albumu Black Sabbath

4.“Iron Man”z albumu Paranoid

5.„Paranoid” z albumu Paranoid

6.„Sweet Leaf” z albumu Paranoid

„Children of the Grave” z albumu Master of Reality
“Into the Void” z albumu Master of Reality
“Snowblind” z albumu Vol.4
„Changes“ z albumu Vol.4
„Fluff“ z albumu Sabbath Bloody Sabbath
„Sabbath Bloody Sabbath“ z albumu Sabbath Bloody Sabbath
„Who are you“z albumu Sabbath Bloody Sabbath
“A National Acrobat” Sabbath Bloody Sabbath

Jak dla mnie kwintesencja materiału Black Sabbath, który powstał między 1970 a 1973 rokiem. Płyta z całą pewnością przyda się wszystkim kolekcjonerom i wielbicielom Ozzy’ego i Black Sabbath.

Jak narodził się norweski black metal- Pierwsza fala black metalu- Venom

Bies — Fri, 17 Apr 2015 21:11:09 GMT

- Pierwsza fala black metalu -

Co ciekawe większość ludzi kojarzy black metal z Norwegią. Tak naprawdę jednak ten gatunek wcale nie narodził się w Norwegii, a w Wielkiej Brytanii. Wiem, że owa informacja może wielu zaskoczyć, ale taka jest prawda... W latach 1981- 1986 rozwinęła się właśnie Pierwsza Fala Black Metalu, a pierwszym zespołem, który wprowadził do muzyki pierwiastek zła był brytyjski Venom, choć pewne jego symptomy pojawiły się już w twórczości Black Sabbath[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/black_sabbath/2014-07-04-317] czy Black Window.

Venom[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/venom/2014-07-04-228] to brytyjski zespół thrash/blackmetalowy, dzięki któremu black metal zawdzięcza taką nazwę (od nazwy płyty i utworu Black Metal[https://www.youtube.com/watch?v=fHmzFVDjVnM][https://www.youtube.com/watch?v=o0_wes6bizs]). Reprezentuje nurt NWoBHM (New Wave of British Heavy Metal). Założony pod koniec lat '70 w Newcastle przez członków grupy Guilottine. Byli to: Clive Archer, Jeffrey Dunn, Dave Rutherford, Alan Winston i Tony Bray. Potem w tajemniczych okolicznościach odeszli gitarzysta i wokalista, których zastąpił Conrad Lant[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=123], stając się przy okazji jednym z najbardziej charyzmatycznych muzyków rock'n'rollowych.

Drugi album Venom, Black Metal[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=124], dał nazwę całemu nurtowi.

Black Metal to drugi pełny album brytyjskiej grupy metalowej Venom, wydany w 1982. Od jego nazwy wywodzi się termin black metal, określający jedną z później powstałych ekstremalnych odmian heavy metalu. Płyta jest powszechnie uważana za istotny czynnik kształtujący te odmiany, głównie thrash metal, death metal i black metal. Niezależnie od tego, muzyka zawarta na albumie jest inna od obecnie rozumianego black metalu.

To właśnie z tego albumu pochodzi również tytułowa piosenka- „Black Metal”[https://www.youtube.com/watch?v=fHmzFVDjVnMś, która stała się prawdziwym hymnem black metalu, a także jego myślą przewodnią:

Black is the night, metal we fight
Power amps set to explode
Energy screams, magic and dreams
Satan records the first note.
We chime the bell, chaos and hell
Metal for maniacs pure.
Fast melting steel, fortune on wheels
Brain hemorrhage is the cure
For BLACK METAL!!!
lay down your soul to the gods rock `n' roll
Freaking so wild, nobody's mild
Giving it all that you've got.
Wild is so right, metal tonight
Faster than over the top.
Open the door, enter hells core
Black is the code for tonight
Atomic force, feel no remorse
Crank up the amps now it's night
BLACK METAL!!!
lay down your soul to the gods rock `n' roll
metal ten fold through the deadly black hole
riding hells stallions bareback and free
faking our chances with raw energy
Come ride the night with us
Rock hard and fight
United my legions we stand
Freak hard and wild for us
Give up your souls
Live for the guest Satan's band
Against the odds, black metal gods
Fight to achieve our goal
Casting a spell, leather and hell
Black metal gods rock `n' roll
Building up steam, nuclear screams
War-heads are ready to fight
Black leather hounds, faster than sound
Metal our purpose in life.
BLACK METAL!!!
lay down your soul to the gods rock `n' roll
BLACK METAL!!!

Czarna jest noc, metalem walczymy
Moc amperów szykuje się do eksplozji
Energia krzyczy, magia i marzenia
Szatan nagrywa pierwszą nutę
Bijemy w dzwony, chaos i piekło
Metal dla maniaków czysty.
Szybszy niż stal, majątek na kołach
Krwotok mózgu jest lekarstwem
Dla BLACK METALU!
Złóżcie dusze bogom rock 'n rolla
Wkurzając się dziko, nikt nie jest delikatny
Oddając wszystko to, co zdobyłeś.
Dzikość jest tak prawa, metal tej nocy
Szybszy niż na samym szczycie.
Otwórz drzwi, wstąp w serce piekła
Czerń jest kodeksem tej nocy.
Atomowa potęga, nie czując wyrzutów sumienia
Odpalajcie wzmacniacze, jest noc.
BLACK METAL
Złóżcie dusze bogom rock 'n rolla
Metal dziesięciokrotnie przez morderczą czarną dziurę
dosiada piekielnych rumaków na oklep i wolnie
podejmując nasze szanse surową energią
Przyjdź, ujeżdżaj noc z nami
Trząś mocno i walcz
W zjednoczonych moich szeregach stanęliśmy
Wściekłych mocno i dzikich dla nas
Zrezygnuj z duszy
Żyj dla misji grupy Szatana.
Naprzeciw nieparzystościom, bogowie czarnego metalu
Walczą by zdobyć nasz cel.
Czarując, skóra i piekło
Blackmetalowi bogowie rock 'n rolla
Wznosząc parę, nuklearne krzyki
Głowice bojowe są gotowe do walki
Ogary o czarnej skórze, szybsze niż dźwięk
Metal naszym życiowym celem
BLACK METAL!!!
Złóżcie dusze bogom rock 'n rolla
BLACK METAL!!!

Ale zacznijmy od początku...

Historia Venom zaczyna się pod koniec lat 70. ubiegłego wieku, na jednym z osiedli w Newcastle, gdzie mieszkał nastoletni wówczas Conrad Lant. Chłopak od najmłodszych lat miał fioła na punkcie AC/DC[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/ac_dc/2014-07-04-321], Motörhead[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/motorhead/2014-07-08-753], Black Sabbath[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/black_sabbath/2014-07-04-317] czy Judas Priest[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/judas_priest/2014-07-04-331]. Jak wielu mu podobnych, marzył o karierze gwiazdy rocka. Marzenia po części realizował, bo już w czasach szkolnych zaczął grać w lokalnych bandach. Miejscowa scena obfita była w cover bandy, grające kawałki m.in. T.Rex, Davida Bowiego[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/david_bowie/2014-07-05-572] czy UFO[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/ufo/2015-01-25-942]. Z wiekiem Conrad zaczął zdawać sobie jednak sprawę, że jedyną przepustką do wielkiej kariery jest stworzenie czegoś własnego i unikatowego. Zresztą o tym, że silenie się na bycie kimś innym przynosi nikłe rezultaty, mógł przekonać się dobitnie pracując w miejscowym studiu nagraniowym. - Wszystko polegało na tym, że musiałem wysłuchiwać kolesi, którzy przychodzili i mówili mi, że chcą brzmieć jak Judas Priest lub Saxon[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/saxon/2014-07-08-752]- opowiadał w oficjalnej biografii. - Czasami, w zależności od dnia, mówili mi, że ta piosenka ma brzmieć jak taka kapela, a druga, jak kompletnie inna. Wszyscy ci muzycy byli przekonani o swojej wyjątkowości. Ale to była iluzja, bo nie było w tym krzty oryginalności. Początkowo młody Conrad szans na zaistnienie upatrywał w święcącym wtedy triumfy punk rocku, gatunek jednak na dłuższą metę okazał się dla niego rozczarowaniem. I nie chodziło tu jedynie o jego dosyć ograniczone ramy, ale przede wszystkim, o to, iż okazał się jedynie sezonową ciekawostką. - Pewien dziennikarz dobrze zrobił porównując punk rock do pieprzenia - był świetny, ale trwał zbyt krótko - opowiadał serwisowi Rushonrock.Com. – Teksty Johna Lydona stały się dla mnie ścieżką dźwiękową dla mojego życia może przez rok. Lant nie był także zbytnio zadowolony z kierunku, w którym podążała wówczas muzyka rockowa - która stawała się lżejsza, podczas gdy on chciał słuchać czegoś jeszcze głośniejszego od Motörhead i bardziej satanistycznego od Black Sabbath. - Rock w zamyślę miał być przecież diabelską muzyką, a z każdym kolejnym rokiem łagodniał - tłumaczył.(...) - Kiedy dziś słucham kapel typu Pantera[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/pantera/2014-07-04-284] czy Slipknot[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/slipknot/2014-07-07-683] myślę sobie, że to jest dokładnie taka muzyka, jakiej chciałem słuchać w młodości. W zamian za to na rynku królowało Def Leppard[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/def_leppard/2014-07-04-352] i Saxon. Chciałem czegoś bardziej piekielnego. Jedynym wyjściem było, więc stworzenie tego samemu i wypełnienie niszy.

Pomysł na nową kapelę został, więc zasiany, jego realizacją Conrad mógł się jednak zająć dopiero, gdy na jego drodze stanął gitarzysta Jeff Dunn. Przyszli kompani poznali się poprzez swoje ówczesne dziewczyny, które były najlepszymi przyjaciółkami. Dunn, podobnie jak Lant, fascynował się muzyką i udzielał się wtedy w formacji Guillotine, będącej dosyć nieudolną podróbką Judas Priest. Panowie szybko się ze sobą dogadali, bo okazało się, że Jeff także od pewnego czasu myślał o popchnięciu swojej muzyki w znacznie bardziej ekstremalną stronę. Była jeszcze jedna rzecz, która ich połączyła - zainteresowanie wszystkim, co złe i mroczne. - Zawsze mieliśmy zdrowe czy niezdrowe zainteresowanie okultyzmem i tymi sprawami - opowiadał gitarzysta serwisowi Kaos2000.net. - Nie jestem jakimś ekspertem, ale fascynuje mnie ten temat. Chłonę wszystko, od książek przez komiksy i magazyny po horrory[http://rockmetal-nibyl.ucoz.pl/blog/horror/2015-03-04-1286]. Cała ta diabelska otoczka wzięła się stąd, że nie byliśmy zainteresowani śpiewaniem piosenek o miłości, kwiatkach i tym podobnych. Chcieliśmy czegoś kompletnie odmiennego. Patrzyliśmy na bandy typu Black Sabbath czy Black Widow i pomyśleliśmy, że możemy pójść ich tropem, ale wszystko jeszcze bardziej podkręcić.

Skończyło się, więc na tym, iż w 1979 roku Conrad został oficjalnie zaproszony do składu. - Kiedy dołączyłem do Guillotine byliśmy kwintetem - wspomina. - Początkowo objąłem funkcję gitarzysty rytmicznego. Koleś, który grał przede mną miał krótkie kręcone włosy i nie za bardzo pasował, przejąłem, więc jego rolę, a Jeff zajął się gitarą prowadzącą. Podział ról w zespole uległ zmianie, po tym, gdy Dunn napisał utwór „Live Like An Angel, Die Like A Devil" [1] i poprosił Conrada, aby go zaśpiewał. Wszystkim na tyle spodobało się to, co pokazał Lant, iż podziękowano dotychczasowemu wokaliście za współpracę. Z czasem zmienił on też gitarę na bas, i nie chodziło bynajmniej o to, że nie sprawdzał się w dotychczasowej roli. Po prostu, po tym jak z zespołem pożegnał się ówczesny basista, kapela z powodu zabukowanych koncertów nie miała czasu na szukanie następcy. Conrad zaproponował, więc siebie i tak już zostało. Ostatecznie, około 1980 roku kapela stała się triem - którego skład uzupełniał perkusista Anthony Bray.

W międzyczasie doszło jeszcze do dwóch innych istotnych zmian. Po pierwsze, kapela przemianowała się na Venom. - Wszystko się wzięło od pewnego kolesia, który kręcił się w naszym gronie w tamtym czasie - wspominał Dunn serwisowi Kaos2000.net. - Miał wielki motor i chodził w skórzanych spodniach. To on podsunął mi pomysł. Pomyślałem „Jasne! Czemu nie?!". Myślę jednak, że gdy zapyta się innych członków zespołu, każdy opowie ci własną wersję, jak doszło do tego, że nazwaliśmy się Venom [2]. Oczywiście, przy naszym założeniu najłatwiej było ochrzcić grupę Satan[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/satan/2014-07-05-525], ale nie chcieliśmy tego robić. Zresztą tuż po nas pojawiła się w Newcastle taka kapela. Po drugie, muzycy postanowili przyjąć artystyczne pseudonimy. Od tamtej pory Conrad był znany jako „Cronos” - ksywka została zaczerpnięta z mitologii greckiej i była imieniem jednego z Tytanów, syna Uranosa i Gai. Jeff objawił się światu jako „Mantas”, a Anthony – „Abaddon” (obydwa były imionami demonów). - Sądzę, że byłoby to totalnie głupie, gdybyśmy śpiewali o szatanie i wszystkich tych mrocznych rzeczach, a później mówili do siebie na scenie "cześć, Jeff" - tłumaczył po latach „Cronos”. - Czulibyśmy się jak totalne cioty. To był dla mnie zresztą zawsze największy problem z Ozzym[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/john_michael_osbourne/2014-07-04-330]. Śpiewał o diable i innych historiach, a później psuł to wszystko mówiąc: „O nie, Boże, proszę pomóż mi!" (http://www.youtube.com/watch?v=1t24PsZxohY ) .

What is this that stands before me?
Figure in black which points at me,
Turn 'round quick and start to run,
Find out I'm the chosen one
Oh, No!
Big black shape with eyes of fire,
Telling people their desire
Satan sitting there he's smiling,
Watches those flames get higher and higher
Oh, No, No please God help me!
Is it the end, my friend?
Satan's come around the bend,
People running 'cos they're scared
Ya people better go and beware
No! No! Please! No!

Co jest tym to stoi przede mną?

Liczba na czarno, który celuje we mnie,

Kolej 'naokoło szybki i początek na serię, dowiadywać się, że jestem wybranym no nie! Wielki czarny kształt z oczami ognia, mówiąc ludziom ich ochotę szatan posiedzenie on tam uśmiecha się, przygląda się, jak te płomienie stały się wyższe i wyższe o, nie, nie proszę Boże pomóż mi! To jest koniec, mój przyjacielu? Szatana wyjeżdżać zza zakrętu, Ludzie biegnąc, ‘ponieważ oni boją się ty ludzie lepiej jeżdżą i uważają nie! Nie! Proszę! Nie!

Jak na prawdziwie piekielną kapelę przystało, pierwsze próby odbywały się… w starym kościele. Nie miało to jednak charakteru prowokacji - muzycy nie mieli zwyczajnie alternatywy. W październiku 1980 roku formacja miała okazję po raz pierwszy wejść do profesjonalnego studia. Fundusze wystarczyły tylko na wynajęcie go na cztery godziny, formacji udało się jednak zarejestrować w tym czasie aż sześć piosenek (o wszystko mówiących tytułach „Sons Of Satan"[3] czy „In League With Satan" [4]), które później posłużyły za materiał na debiutancką kasetę demo. Kawałki musiały coś w sobie mieć, bo dzięki nim udało się zespołowi podpisać kontrakt z wytwórnią Neat. W sierpniu kolejnego roku grupa dostała od labelu zielone światło i rozpoczęła prace nad pierwszym w dorobku longplayem, w których wsparł ją producent Keith Nichol. Gotowe dzieło otrzymało tytuł „Welcome to Hell" (http://www.youtube.com/watch?v=Qcl_BHBhhXM )[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=125] i ukazało się na rynku w grudniu. Zgodnie z założeniem, longplay wyróżniał się na tle innych metalowych kapel. - Mówiąc w dużym skrócie: ta płyta to zbiór bluźnierstw („Live Like an Angel Die Like a Devil"[https://www.youtube.com/watch?v=-FRXwYeMzcw], „In League With Satan") i opisów perwersyjnych przyjemności („One Thousand Days In Sodom"[https://www.youtube.com/watch?v=W6mM3iZkqK8], „Red Light Fever"[https://www.youtube.com/watch?v=mpw-Cli-54E], "Poison"[https://www.youtube.com/watch?v=Z85TenAJFUA]), zagrany jak piekielna sarabanda piszczelami na pękniętych czerepach - opisywał zawartość dzieła po latach Jarosław Rybski na łamach magazynu „Teraz Rock". Wydawnictwo szokowało także samą muzyką, która była szybsza od czegokolwiek, co można było usłyszeć wcześniej, z perspektywy czasu można w niej znaleźć także elementy, które zostały wykorzystane później w takich gatunkach jak thrash, death i black metal.

Prawdziwym przełomem dla ekstremalnej odmiany muzyki okazał się jednak drugi krążek Brytyjczyków, „Black Metal" (ukazał się w listopadzie 1982 roku). Wystarczy powiedzieć, że to właśnie tytułowi płyty black metal zawdzięcza swoją nazwę. Swoje zasługi dla gatunku ma jednak pośrednio także…Michael Jackson, bo to za jego sprawą muzycy zdali sobie sprawę, że heavymetalowe ramy nie bardzo odpowiadają charakterowi ich twórczości. - Czara goryczy została przelana po tym, jak "Beat It"[https://www.youtube.com/watch?v=Ym0hZG-zNOk] Michaela Jacksona nagrane z gościnnym udziałem Eddiego Van Halena dostało się na metalowe zestawienie magazynu "Kerrang!" - opowiadał „Cronos”. - Stwierdziliśmy, że skoro Michael Jackson jest heavymetalowy, nie chcemy być jego częścią. Nie graliśmy miłej muzyczki, a „Black Metal" z pewnością nie miało w sobie nic miłego. - Gdy w mediach przedstawiano nas jako zespół heavymetalowy, mówiliśmy: „Odwalcie się! My gramy power metal! My gramy death metal! My gramy flash metal! My gramy speed metal! My gramy pieprzony black metal!" - odniósł się do tego samego tematu frontman w rozmowie z „Tylko Rockiem". - I wiele z tych wymyślonych przez nas określeń utrwaliło się w późniejszych latach. Zresztą nasza muzyka była tak inna niż wszystko, co przed nią, że domagała się nowego określenia, takiego właśnie jak „black metal". Miała oczywiście wiele z heavy metalu, ale z domieszką punkowej agresji, z domieszką pieprzonej punkowej złości.

Przy okazji kolejnego wydawnictwa, „At War with Satan"[https://www.youtube.com/watch?v=bzXR3umgPBc][ http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=126] formacja po raz kolejny poszła o krok dalej od konkurencji. Całą pierwszą stronę winylowego wydania zajęła dwudziestominutowa epicka kompozycja o walce Nieba z Piekłem (za inspirację posłużyło "2112" Rush), co było niespotykane jak na kapelę z tak ekstremalnych kręgów. Dzięki płycie grupa zasmakowała także list przebojów - w Wielkiej Brytanii krążek dotarł do 64. pozycji listy bestsellerów. Następne lata nie były jednak dla zespołu już tak pomyślne - mający premierę w 1985 roku czwarty w dorobku krążek "Possessed"[https://www.youtube.com/watch?v=QpgdYdXllLM&list=PLGCx__s6jey7-v0rTTG5jIUcgQcIj83KM][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=127] spotkał ze znacznie chłodniejszym przyjęciem od poprzednich. W zespole także przestało się układać, bo tuż po jego premierze za współpracę podziękował Dunn (rozpoczął karierę pod własnym nazwiskiem). Kiedy sytuacji nie poprawił kolejny album, "Calm Before the Storm"[https://www.youtube.com/watch?v=6hAhr1W5GdE][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=128](1987 rok), z zespołem postanowił rozstać się także Conrad (w 1988 roku powołał do życia solowy projekt, Cronos). Od tamtej pory jedynym członkiem pamiętającym początki zespołu był Bray. Kapela kontynuowała jednak działalność - w latach 1989-1992 przygotowała trzy studyjne albumy: „Prime Evil", „Temples of Ice" i „Waste Lands", na których funkcję wokalisty (a także basisty) pełnił Tony Dolan. Wszystkie te wydawnictwa nie były jednak tym, czego oczekiwali od zespołu fani. Na szczęście dla nich, oryginalne trio zjednoczyło się w 1995 roku. Motorem napędowym powrotu był „Cronos”, który od pewnego czasu na koncertach własnej formacji prezentował także materiał Venom i zaczął rozmyślać nad tym, aby znowu odezwać się do starych kumpli. - Razem z kilkoma przyjaciółmi zacząłem rozważać wszystkie za i przeciw i doszedłem do wniosku, iż istnieje szansa odtworzenia dawnej magii i tego, co zakończyło się w 1986 roku - opowiadał frontman. - Postanowiłem więc odezwać się i sprawdzić, czy możemy to wszystko wyprostować. Reaktywowana formacja zaczęła od występu na Waldrock Festival w 1995 roku następnie powróciła do studia, czego efektem było wydanie rok później EP-ki "Venom '96". Cztery z pięciu piosenek, które wypełniły zestaw były jedynie na nowo nagranymi utworami ze starszych płyt (m.in. "Welcome to Hell"). Na premierowy materiał miłośnicy zespołu musieli poczekać do 1997 roku, kiedy na sklepowych półkach pojawił się longplay „Cast in Stone"[https://www.youtube.com/watch?v=LS33ZC_y_Oc][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=129].

Oryginalny skład szybko się jednak rozleciał - w 1999 roku z interesu wypisał się tym razem Bray. Na linii perkusista-zespół naprawdę musiało iskrzyć, bo Anthony nie wyjaśnił kolegom powodów odejścia (następnie zmienił numer telefonu i adres). Jego miejsce w zespole zajął Antony "Antton" Lant, brat Conrada. - To nasz kumpel od lat, kręcił się u boku Venom już na pierwszych próbach, w 1979 roku - opowiadał „Cronos” dziennikarzowi magazynu „Tylko Rock". - Pomagał nam, jak mógł. Był technicznym, zajmował się oświetleniem. Robił wszystko. Był nam zawsze bezgranicznie oddany. I zna nas na wylot. Wiesz, Venom nie mógłby zatrudnić kogoś takiego, jak Dave Lombardo[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/slayer/2014-07-04-279] czy Lars Ulrich[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/metallica_1/2014-07-04-277]- kogoś, kto nie bardzo rozumie, czym jest ten zespół. My potrzebowaliśmy kogoś, kto wie o nas wszystko. Kto zna nawet najbardziej parszywe strony grupy. Kto wie, w jakim gównie musieliśmy się babrać. Bo kariera Venom nie była usłana różami. To nie była jazda luksusową limuzyną! My potrzebowaliśmy kogoś, kto jest naprawdę dobrym przyjacielem. Kto rzeczywiście do nas pasuje. I „Annton” idealnie się nadawał. Już z nim na pokładzie, w 2000 roku formacja zrealizowała dziesiąty longplay, pod tytułem "Resurrection"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=130].

Następnie o grupie znowu ucichło na kilka lat. Głównym powodem milczenia formacji był wypadek, któremu uległ frontman. Podczas wspinaczki, uszkodził sobie szyję, zanim więc doszedł do siebie musiało upłynąć trochę czasu. Nie oznacza to jednak, że był to okres, w którym całkowicie stronił od muzyki. W 2003 roku wziął udział w sesji nagraniowej powołanego przez Dave'a Grohla (lider Foo Fighters[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/foo_fighters/2015-01-25-943], wcześniej Nirvana[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/nirvana/2014-07-04-397]) projektu Probot[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/probot/2015-01-25-944]. „Cronos” pojawił się w nagraniu pod tytułem „Centuries of Sin"[https://www.youtube.com/watch?v=2pJQiXesxss] na jedynej płycie zespołu (ukazała się w 2004 roku zatytułowana po prostu „Probot"[https://www.youtube.com/watch?v=17bOAXnJIjg]). - Początkowo nie za bardzo wiedziałem, co chce osiągnąć, byłem więc nastawiony sceptycznie - wspominał w rozmowie z Lordsofmetal.nl. - Ale szybko mi wytłumaczył, na czym wszystko to miało polegać - "Chcę zrobić coś, co będzie brzmiało jak Venom. Wcześniej pracowałem z Lemmym i wyszedł nam z tego stu procentowy Motörhead. Zależy mi na nagraniu płyty z ludźmi i kapelami, które miały na mnie największy wpływ. Chcę więc mieć piosenkę Motörhead, Venom, Sepultury[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/sepultura/2014-07-04-286] czy Kinga Diamonda[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/king_diamond/2014-07-04-238]". Myślę, że udało mu się nagrać wspaniały album. Z Venom Lant powrócił dopiero w 2006 roku (w międzyczasie ponownie zrezygnował Dunn), premierę miał wtedy longplay „Metal Black"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=131][https://www.youtube.com/watch?v=neRGVDA68ws&list=PLaRasIiqdF26xlovhgqBpPCLBLIAS7qmT], który był oczywiście nawiązaniem do klasycznego już wydawnictwa z 1982 roku. - Tamtą płytą Venom zapoczątkował nurt blackmetalowy, jednak zespoły w rodzaju Dimmu Borgir[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/dimmu_borgir/2014-07-04-236] pchnęły tę muzykę w bardzo dziwnym kierunku - opowiadał dziennikarzowi magazynu "Teraz Rock". - Nigdy nie zabrzmiały jak Venom w 1982 roku. Dlatego postanowiliśmy przypomnieć, jak to się naprawdę robiło dwadzieścia pięć lat temu. Stąd tytuł "Metal Black".

Od wydania „Metal Black" kapela nie zwalnia tempa. Z koncertami dotarła nawet do Ameryki Południowej (m.in. do Kolumbii i Chile czy po raz pierwszy od 1987, Brazylii). W czerwcu 2010 roku formacja miała także w końcu okazję zagrać dla polskiej publiczności - muzycy pojawili się w krakowskim klubie Kwadrat. Kapela nie stroniła także od studia. Już w 2008 roku pojawił się nowy materiał grupy, pod tytułem "Hell". Drugą dekadę XXI wieku Venom rozpoczął albumem "Fallen Angels"[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=132][https://www.youtube.com/watch?v=M2L5_sfBV6w&list=PL6386218D79BC3680] , który miał premierę pod koniec listopada 2011 roku.

W 2015 roku Venom postanowił kolejny raz o sobie przypomnieć wydając płytę „From The Very Depths”[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=133][https://www.youtube.com/watch?v=WaA9_NgG37E]. Według lidera kapeli czternasta płyta w karierze ma podobno pokazać "…niepowstrzymaną siłę czystego black metalu".

Zapewne „Dead”[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/mayhem/2014-07-04-231] przewraca się w grobie zastanawiając się, w jaki sposób jego ukochany "czarny metal" może znaleźć się w twórczości tej brytyjskiej kapeli. Oczywiście, każdy zaznajomiony z twórczością Venom chociaż w najmniejszym stopniu wie, że istniejący od trzydziestu sześciu lat zespół prezentuje zupełnie inną odmianę tego grania. Można to usłyszeć już w pierwszych kawałkach, jak tytułowy "From The Very Depths" oraz "The Death of Rock N Roll". Jest tu trochę thrashu opartego na blackowych riffach, które niestety znikają z pamięci tak szybko jak się tam pojawiły. Trudno wyczuć tu jakąkolwiek pasję, będącą tak naprawdę siłą napędową zespołu od ponad trzech dekad.

Sprawa ma się zupełnie inaczej w kolejnych kilku kompozycjach. Oparty na groove’owym riffie "Smoke" kojarzy się bardziej z dorobkiem Hellyeah czy wczesnego DevilDriver niż przedstawicieli mrocznego grania z Mayhem na czele. Szczerze mówiąc nie spodziewałem się, że panowie z taką łatwości odnajdą się w klimacie, który w momencie ich największych dokonań praktycznie jeszcze nie istniał. Podobnie sprawa ma się z "Temptation" oraz "Crucified", z tą różnicą, iż pierwszy zdecydowanie skłania się ku scenie death metalowej, a drugi, poza kilkoma drobnymi szczegółami, to delikatnie zmodyfikowany przedstawiciel tak zwanego alternatywnego metalu. Jeżeli zatęsknicie za brzmieniem "prawdziwego" Venom, czyli wersji znanej z "Black Metal" czy "Welcome To Hell", włączcie "Long Haired Punks", w którym punkowy pazur co chwila ociera się o blackowy mrok.

Krótko mówiąc, Venom przekonał mnie tą płytą w stu procentach. Praktycznie każda kompozycja różni się w jakimś stopniu od poprzedniej, nie wspominając o tym, że zespół nie boi się wędrować w nieodkryte wcześniej przez siebie rejony. Najważniejsze, że Brytyjczycy po tylu latach funkcjonowania dalej prezentują dźwięki, które potrafią zainteresować. I chwała im za to.

Tak więc Venom stał się prekursorem całkowicie nowego gatunku- gatunku, który już wkrótce miał się przyczynić do tego, że spłonie cały świat... „Nergal” tak komentował miłość i zainteresowanie zespołem, który stał się inspiracją dla black metalu: „Zawsze byliśmy fanami Venom. Trzech skurwysynów najlepiej wygląda na zdjęciach. Brzmi banalnie, ale taka jest prawda. Trzy osoby to jest liczba idealna, magiczna wręcz, pięknie się uzupełnia; trzy, właśnie trzy... cztery to już nie to samo...” [1]

Strona 3: http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_pierwsza_fala_black_metalu_bathory/2015-04-29-973

[1] http://www.youtube.com/watch?v=-FRXwYeMzcw

[2] Venom – fikcyjna postać występująca w serii komiksów Marvela. Jest jednym z największych i najgroźniejszych przeciwników Spider-Mana.

[3] http://www.youtube.com/watch?v=KrIKENNjIvk

[4] http://www.youtube.com/watch?v=D5wUr4Lut4A

Jak narodził się norweski black metal- wstęp

Bies — Wed, 08 Apr 2015 14:19:27 GMT

- Wstęp -

Gdy słyszymy hasło black metal z reguły kojarzy nam się ono z następującymi pojęciami:

black metal = wojna
mizantropia
szatan
fuck of dla społecznych norm
666

To muzyka i estetyka, która potrafiłaby zaszokować twoją babcię, a małolaty z klubu disco dostawałyby drgawek i torsji.

Dziś jednak ten muzyczny, underground wydaje się być w modzie, bo gdy gwiazdka Disneya Dami Lovato szaleje na koncercie Dimmu Borgir[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/dimmu_borgir/2014-07-04-236], Satyricon[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/satyricon/2014-07-04-239] występuje na pokazach mody („Satyr” i „Frost” w nienagannie skrojonych garniturkach)[https://www.youtube.com/watch?v=JjL6Nekxhkc] towarzyszącym Mistrzostwom Świata w Narciarstwie Klasycznym w Oslo w 2011 roku, a przelansowana hipsterka paraduje w koszulce z odwróconym krzyżem- musi być coś na rzeczy. Czy nagle świat zakochał się w rynsztokowej muzyce, rodem z piekła, plującej jadem wężowych bluźnierstw? Czy ów smród można uznać za najwyższej klasy perfumy- towar luksusowy? Czy wdzianka, które noszą black metalowe gwiazdy: pełne ćwieków, kolców, skóry- to dziś nienagannie skrojone garnitury; a nagie postacie na krzyżach i truchło zwierząt na scenie (również syntetyczna krew) to nowe teatrum?[Gorgoroth[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/gorgoroth/2014-07-05-409]

„Black Mass Kraków” na: https://www.youtube.com/watch?v=OjRxNTuwMNc]

Gdy widzę jednak Lady Gagę w czarnej, najeżonej ćwiekami skórze mogę śmiało mieć pewność, że wiele młodych ludzi może „czuć miętę” do czegoś na wskroś niebezpiecznego, a owo niebezpieczeństwo daje im norweski black metal... Słowem black metal staje się w dzisiejszym świecie czymś popularnym, to przejaw młodzieńczego buntu.

Black metal nie istnieje w mediach głównonurtowych, to świat podziemia (underground). Mimo to „Frost” i „Satyr” w nienagannie skrojonych markowych garniturach uświetnili pokaz mody, który towarzyszył Mistrzostwom Świata w Narciarstwie Klasycznym w Oslo w 2011 roku. Występ Satyricon można było obejrzeć w głównym programie norweskiej telewizji.

Chwilę wcześniej na Eurowizji szokował fiński Lordi[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/lordi/2014-07-04-348](hard rock, heavy metal), a w eliminacjach w Norwegii pojawił się black metalowy zespół Keep of Klasesin[https://www.youtube.com/watch?v=BPVhNdBR2FE]. Zespół, co prawda tych eliminacji nie przeszedł (wygrała jakaś popowa gwiazdka), ale zyskał sporą popularność. Black metal jest na topie...

Kolorowe magazyny (nie tylko związane z muzyką heavy metalową) coraz więcej uwagi poświęcały klasyce black metalu (podobne zjawisko widoczne jest również w polskich mediach, „Nergal” pojawia się naprawdę często w kolorowych pismach): Mayhem[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/mayhem/2014-07-04-231], Necrobutcher czy Hellhammer[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/celtic_frost/2014-07-04-230]. Wyglądało to dość komicznie jak panowie prezentowali się na tle cukierkowej scenografii podczas wręczenia nagród Spallmann (norweskiego odpowiednika Grammy). Znany z występów w Gorgoroth „Gaahl” brylował w gejowskich rubrykach towarzyskich. Został mu też przyznany tytuł „geja roku”. Czasy się zmieniają... To fakt!

Black metal słynął z podpaleń kościołów, kojarzyło się to bardziej z Norwegią niż twórczość Ibsena, Muncha czy Greega. Zachwiało to nieco obrazem Norwegii jako „idealnego kraju”- raju, w którym występuje terroryzm i to tak zmasowany (o podłożu satanistyczny w dodatku).

Gdy Varg Vikernes[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/burzum/2014-07-05-408] palił kościoły i zabijał (Øysteina "Euronymousa" Aarsetha z Mayhem), Norwegowie zdali sobie sprawę, że wyhodowali bestię, dziś mają swojego Andersa Breivika, a ruiny świątyni Fantoft zdobią norweskie pocztówki.

Dziś Varg Vikernes (38 lat) po wyjściu z więzienia (po 16 latach odsiadki) zaszył się w lesie (wraz z rodziną: żoną i czwórką dzieci) stając się biznesmenem. Nagrywa płyty (różne w ocenie), tworzy, ale brakuje w nim dawnego ognia...

Dyplomaci norwescy zaczęli uczyć się historii black metalu jako dobra narodowego, najlepszego towaru eksportowego Norwegów.

Black metal spowszedniał. Dochodzę do tego wniosku, gdy stykam się z kartkami pocztowymi czy choinkowymi ozdobami, które nawiązują do norweskiego podziemia. Dzieciaki z zespołu Jogger[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=119][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=120][http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=121], (electro) wyglądają na swoim teledysku „Nephicide” jak „Nattefrost” i „Abbath” (http://www.youtube.com/watch?v=l24MRTxgvRE ), a muzycy Iwrestledabearonce[http://metal-nibyl.ucoz.pl/photo/?photo=122] (miesznka electro, mathcore’a i metalu) występują szczerząc zęby spod gustownych corpse painów. Jimmy Eat World pojawia się natomiast w koszulce z podobizną „Kinga ov Hell” (Gorgoroth) i podpisem „King of Emo”.

Poza światem muzyki też dużo się dzieje... W książce „Sol och skugga” Åke Edwardsona, pisarza nowej fali szwedzkiego kryminału (bardzo dobrego, polecam), błyskotliwy inspektor jest zmuszony do przeniknięcia w środowisko black metalowców, by rozwikłać przerażającą intrygę. Black metalowa scena pojawia się też w jednym z odcinków popularnego serialu „Kości”, który widzowie mogą obejrzeć w niedzielny wieczór w ramówce Polsatu. Do Norwegii podróżuje też kumpel Hellboya[http://rockmetal-nibyl.ucoz.pl/blog/hellboy/2014-09-24-863], Abe Sapien...

Black metal doczekał się nawet komediowego ujęcia „Hail Satan” i „Legalize Murder”. Rozrywka niebyt wysokich lotów... Gdy doda się do tego black metalową reklamówkę restauracji KFC (http://www.youtube.com/watch?v=UO1rYr4BXAI)) ma się jasny obraz sytuacji- komercyjność świata metalowego undergroundu.

Przyznajmy black metal może inspirować także osoby spoza tego hermetycznego kręgu. Jest to gatunek, który może dopiero wkracza na drogę show- bussinesu, ale jest to na pewno pewne show. Staje się to coraz bardziej komercyjne.

To co się wyróżnia jak chodzi o black metal to estetyka, która wyraźnie działa na wyobraźnię... To najbardziej wyrazisty nurt kontrkultury. Okładki, logo, corpse painting, cały katalog gestów i kodów. Surowa, monochrematyczna estetyka, czerpiąca z ekspresjonizmu, sztuki ludowej- takiej czasem naiwnej, posługującej się mrocznymi, wręcz satanistycznymi symbolami. Jak zauważył to Peter Bestle: „Poza głównymi bohaterami, ich diabolicznym makijażem i gestami, inspirujące jest tło: przytulna mieszkańskość ulicy w Bergen, surowe milczenie północnego lasu.” [1]

Takie słowa doskonale odzwierciedlają, czym jest black metal. Można, zatem powiedzieć, że legendarny już artykuł w „Kerrang” stanowił pierwsze kluczowe vademecum black metalu, „True Norwegian Black Metal” wprowadziło ten rodzaj ekspresji do galerii i ukazało szeroki artyzm czarnego kultu. Inspiracją tego filmu stała się sesja zdjęciowa zatytułowana „Black Metal Barbies” w której wzięły udział modelki z pomalowanymi na biało- czarno twarzami. Gdy dodamy do tego kolekcję jeansów Anti Sweden inspirowanych black metalem i ich linię reklamową „True Norwegian Black Denim” [2][https://www.youtube.com/watch?v=wjIascJkzyY](warto by wspomnieć, że na pokazie wystąpiło 1349[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/1349/2014-07-05-423]), dodajmy do tego sylwetkę „Satyra” jako „ikonę stylu”, udział „Frosta” w filmie „Until the light takes us” czy książkę „Władcy Chaosu- Krwawe Podziemie Satanistycznego Metalowego Podziemia” by uznać, że black metal ma ogromny wpływ na obecną twórczość kulturową i estetyczną....

Jaka była, zatem prawdziwa historia black metalu?... To próba odpowiedzi na to trudne pytanie.

Strona 2: http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_pierwsza_fala_black_metalu_venom/2015-04-18-971

Black metal ist trend- raport. W: „Mystic Art.” nr 1, 2012, s. 12.
http://www.youtube.com/watch?v=wjIascJkzyY

oferta

Bies — Sat, 21 Mar 2015 18:07:58 GMT

Jeśli szukacie Państwo ciekawej kolekcji płyt z muzyką heavy metalową to świetnie trafiliście!

Tylko na naszej aukcji dostaniecie pakiet 13 płyt w bardzo atrakcyjnej cenie!

Płyty zespołów, które już dziś stały się legendą na stałe mogą znaleźć się w Państwa domach!

Tak tanio nie znajdziecie w żadnym innym sklepie, na żadnej innej aukcji.

Kolekcja jest w dobrym lub bardzo dobrym stanie.

Niestety nie posiadam oryginalnych pudełek i to jest jej minus.

Cała reszta jest poezją...

Nazwa wykonawcy	Tytuł	Rok wydania	Gatunek	Recenzja	Cena
Virgin Snatch	Art of Lying	2005	Thrash death metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/virgin_snath_art_of_lying/2015-03-17-959	15,-
Frontside	Absolutus	2006	Metal Core	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/frontside_absolutus/2015-03-17-960	15,-
Dio	Magica	2000	Hard rock/ heavy metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/dio_magica/2015-03-17-961	12,-
Vader	The Art. of War	2005	Thrash/death metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/vader_the_art_of_war/2015-03-17-962	15,-
KAT	Bastard	1992	Thrash/ black metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_bastard/2015-03-17-963	Sprzedane
KAT	Ballady	1995	Thrash/ black metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_ballady/2015-03-17-964	Sprzedane
KAT	Róże miłości najchętniej rozwijają się na grobach	1996	Thrash/ black metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_odi_profanum_vulgus/2015-03-18-965	Sprzedane
KAT	Somewhere In Poland	2003	Thrash/ black metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_somewhere_in_poland/2015-03-18-966	15,-
KAT	Mind Cannibals	2005	Thrash/black/ death metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_mind_cannibals/2015-03-18-967	15,-
Behemoth	Demigod	2004	Black/death metal	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_demigod/2015-03-19-968	15,-
Składanka Eska Rock	Poduszkowiec 2.0		Rock	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/poduszkowiec_2_0/2015-03-06-950	25,-
The Killers	Direct Hits	2013	Indie Rock	http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/the_killers_direct_hits/2015-03-06-951	30,-
Black Sabbath	Gold Colection The Best		Heavy metal/ hard rock	Bonus http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/black_sabbath_gold_colections/2015-04-23-972	5,-
Składanka	Metal Hammer 5/2012	2012	Heavy metal	Bonus	5,-
Składanka	Budząc zmarłych vol. 1	2012	Heavy metal	Bonus	5,-
Składanka	Budząc zmarłych vol. 3	2012	Heavy metal	Bonus	5,-

...
Jako bonus dołączę e- book swojej książki "Jak narodził się norweski black metal" [http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_wstep/2015-04-08-970]- to może być bestseller:)

BEHEMOTH Demigod

Bies — Thu, 19 Mar 2015 14:24:37 GMT

https://plus.google.com/photos/110062462996295510274/albums/6112318829677565169/6127579206380192306?pid=6127579206380192306&oid=110062462996295510274

"This is blackened death brutal bestial lethal anal violated death fucking metal."

BEHEMOTH

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_wstep/2014-07-05-424]

Wydawało się, że mocniej i bardziej brutalniej już się nie da. Po ciężkim zróżnicowanym „Zos Kia Cultus”[https://www.youtube.com/watch?v=rCoM_UVsCmU] Behemoth wzmocniony świeżą krwią „Oriona”[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_orion/2014-07-05-459] i „Setha”[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_seth/2014-07-05-460]- przygotował muzyczny cios, który nokautuje już w pierwszej rundzie. „Demigod”[https://www.youtube.com/watch?v=sAw0_UOVIEo][https://plus.google.com/photos/search/behemoth?pid=5948478164014166514&oid=110062462996295510274][http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_demigod/2014-07-05-461][http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_wstep/2014-07-05-424](tak jak i następne płyty: muzyka „Nergal”, aranżacje Behemoth) to arcydzieło metalowej ekstremy. Płyta tak gęsta, intensywna i naładowana pomysłami, że nie jeden słuchając jej , musiał błagać o odrobinę powietrza. A zatem perfekcyjna niemal w każdym detalu- od jeszcze bardziej obłąkańczych perkusyjnych nawałnic przez jeszcze lepsze solówki, jeszcze więcej smaczków, aż po znakomitą, pełną i mięsistą produkcję. „Nergal” wespół z miksującym album Danielem Bergstrandem wykonał kawał dobrej roboty.

To właśnie na tym albumie Behemoth w pełni zaprezentował swą muzyczną tożsamość- i odciął się raz na zawsze od zarzutów o kopiowanie innych (oczywiście z Morbid Angel [http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/morbid_angel/2014-07-05-454] na czele). „Demigod” to niezwykle sugestywne połączenie dwóch kluczowych elementów. Z jednej strony- techniczne deathowe [http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/muzyka_rockowa_czesc_xiii_death_metal/2014-07-01-41] granie na najwyższym poziomie, w którym faktycznie infernalna perkusja i miażdżący bas idealnie współgrają z wyrafinowanymi i arcytrudnymi partiami gitar. Z drugiej strony zespołowi udało się wytworzyć duszny, iście piekielny klimat, od którego aż ciarki przebiegają po plecach. Z pewnością niemała w tym rola „nieludzkich” partii „Nergala”, który tym razem postanowił wykorzystać metodę licznych nakładek wokalnych. Nie każdemu musi to odpowiadać, jednak nie sposób zaprzeczyć, że lider Behemotha nigdy jeszcze nie brzmiał tak potężnie i przerażająco. Efekt końcowy po prostu miażdży.

Nie ma co się oszukiwać Pomorska Bestia łoi tu dużo bardziej brutalnie i bezkompromisowo niż na wyważonym „Zos Kia Cultus”. A przy tym wcale nie mniej ciekawie. Bo kto jak kto, ale muzycy Behemotha doskonale wiedzą, że diabeł tkwi w szczegółach. Dominują stosunkowo krótkie i w większości opętańczo szybkie numery („Demigod”[https://www.youtube.com/watch?v=VQ0puA2uTik], „Towards Babylon”[https://www.youtube.com/watch?v=y5agCHTdmJw], „Slaves Shall Serve”[https://www.youtube.com/watch?v=3fs5K25ckto]), jednak ta bezlitosna z pozoru sieczka aż skrzy się od smaczków, urozmaiceń i zaskakujących patentów. A to pojawi się fantastyczny, nawiązujący do klasyki thrashu [http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/thrash_metal/2014-07-01-6] riff i natchniona solówka w najlepszym (moim zdaniem) na płycie „Conquer All”[https://www.youtube.com/watch?v=38j-i8jH7xk]. A to gościnnie wytnie równie intrygujące solo Karl Sanders z Nile [http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/nile/2014-07-05-456](„Xul”[https://www.youtube.com/watch?v=xt3fq-U8EHQ]). A to masywny „Nephilim Rising”[https://www.youtube.com/watch?v=TZ720jR-ff4] niespodziewanie przejdzie w ulotną partię akustyczną albo gdzieś w tle zabrzmią fanfary czy chór („Sculpting The Throne Ov Seth”[https://www.youtube.com/watch?v=qIeXByd3-qo] (które po prostu wbiło mnie w fotel, jak usłyszałem ten kawałek po raz pierwszy), „Demigod” [https://www.youtube.com/watch?v=VQ0puA2uTik]). Osobna sprawa to wieńczący dzieło, trzyczęściowy i trwający ponad 8 minut „The Reign Of Shemsu- Hor” [https://www.youtube.com/watch?v=3FfQHe3P4aM]. Po krwawej jatce tutaj wreszcie pojawi się odrobina przestrzeni, a „symfoniczne” smaczki i teatralny co pojawi trzy lata później na albumie „The Apostasy”[https://www.youtube.com/watch?v=2I7HtylFkE0].

Teksty w większości napisane przez „Nergala” (Krzysztof Azarewicz jest autorem zaledwie trzech z nich) i utrzymane oczywiście w mistyczno- okultystycznej konwencji- w dużej mierze dotykają wątku przewodniego płyty, jakim jest boskość człowieka (Demigod to inaczej Półbóg). Wśród inspiracji znów pojawiają się dzieła Crowley’a i Lovecrafta [http://rockmetal-nibyl.ucoz.pl/blog/cthulu/2014-03-21-605], a także mitologia egipska i sumeryjska. Z kolei atmosferyczny, wskrzeszający ducha black metalu [http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/muzyka_rockowa_czesc_xii_black_metal_cz_i/2014-07-01-36][http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_wstep/2015-04-08-970] „Before The Aeons Come” [https://www.youtube.com/watch?v=THWOzbl08Cg] w całości oparty jest na poemacie Charlesa Swinburne’a „Atlanta in Calydon”.

Lista utworów:

	Tytuł utworu	Słowa	Muzyka	Czas
1.	„Sculpting the Throne ov Seth”	Adam Darski	Adam Darski	4:41
2.	„Demigod”	Adam Darski	Adam Darski	3:31
3.	„Conquer All”	Adam Darski	Adam Darski	3:29
4.	„The Nephilim Rising”	Krzysztof Azarewicz	Adam Darski	4:20
5.	„Towards Babylon”	Adam Darski	Adam Darski	3:22
6.	„Before Æons Came”	Algernon Charles Swinburne	Adam Darski	2:58
7.	„Mysterium Coniunctionis (Hermanubis)”	Krzysztof Azarewicz	Adam Darski	3:40
8.	„XUL”	Adam Darski	Adam Darski	3:11
9.	„Slaves Shall Serve”	Krzysztof Azarewicz	Adam Darski	3:04
10.	„The Reign ov Shemsu-Hor”	Adam Darski	Adam Darski	8:26
				40:42

Twórcy:

Zespół Behemoth w składzie

Adam "Nergal" Darski – gitara, wokal prowadzący, inwokacje
Zbigniew "Inferno" Promiński – perkusja
Tomasz "Orion" Wróblewski – gitara basowa

oraz

Patryk "Seth" Sztyber – sesyjnie gitara, wokal wspierający

Dodatkowi muzycy

Lubelski Męski Chór Akademicki – inkantacje
Karl Sanders – gitara prowadząca (utwór "Xul")
Piotr Bańka – instrumenty klawiszowe, orkiestracje

Produkcja

Arkadiusz Malczewski – inżyniera dźwięku
Daniel Bergstrand – miksowanie (Dug Out Studio, Upsala, lipiec - sierpień 2004)
Thomas Eberger – mastering (Cutting Room, Stockholm, sierpień 2004)
Krzysztof Azarewicz – teksty, konsultacje, zaklęcia, hieroglify oraz ich transkrypcja fonetyczna
Sharon E. Wennekers – konsultacje gramatyczne
Tomasz "GRAAL" Daniłowicz – oprawa graficzna
Dominik Kulaszewicz – zdjęcia
Krzysztof Sadowski – zdjęcia
Norbert Grabianowski – charakteryzacja
Zenon Darski – kostiumy

Ocena:

Allmusic
Teraz Rock (2004)
Teraz Rock (2011)
Popmatters
Chronicles of Chaos
Stylusmagazine (A-)
Metalcrypt
Magazyn Gitarzysta
CMJ New Music Monthly (pozytywna)

KAT Mind Cannibals

Bies — Wed, 18 Mar 2015 14:02:57 GMT

https://plus.google.com/photos/110062462996295510274/albums/6112318829677565169/6127579238036284018?pid=6127579238036284018&oid=110062462996295510274

KAT

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_cz_i/2014-07-04-223]

Wreszcie nastał ten piękny moment, kiedy Kat może zostać poddany wnikliwej analizie. I chyba nie muszę dodawać, że na moment ten czekali nie tyle obecni członkowie kapeli, co raczej fani, którzy swoją przygodę z Katem zaczęli razem z Romanem Kostrzewskim. I przykro mi to stwierdzić, ale chyba razem z Romkiem należałoby tę przygodę zakończyć...

Nie ma powodów do radości nikt, kto wychował się na takich arcydziełach jak "Bastard"[https://www.youtube.com/watch?v=--MJ4WYstms] czy "Oddech Wymarłych Światów"[https://www.youtube.com/watch?v=ZnBifsPC5Fo]. Zresztą nikt chyba nie jest na tyle uparty i głuchy, żeby stwierdzić, że nowy Kat ma cokolwiek wspólnego ze starym. To już jest inna muzyka, inne teksty, inny wokal. I co najtrudniejsze do przełknięcia - całkiem inny klimat.

Mój największy zarzut o dziwo nie będzie odnosił się do brzmienia gitar, albo wokalu. Gitary bowiem straciły na melodyjności, ale stały się o wiele cięższe i brutalniejsze - dlatego, ocenę pozostawiam każdemu osobiście, zależnie od gustów. Wokal także jest niezły. Niezły jednak nie oznacza wcale, że jest dobry. Nie ma fajerwerków. A poza tym nie da się wejść do kapeli, która wciąż nosi piętno specyficznego bardzo wokalisty, nie do podrobienia, i myśleć że fani bez mrugnięcia okiem wszystko zaakceptują. Śpiew i zgrywanie się Becka z kapelą także jednak pozostawiam każdemu "katomaniakowi" do własnej oceny. Chociaż nie powiem, że kiedy słucham takiego "Light Or Hell"[https://www.youtube.com/watch?v=CFo9Ozt7W3Q] to kłania się po prostu Chainsaw w swojej najczystszej i najmłodszej postaci.

Mnie natomiast najbardziej przeszkadza owa zmiana klimatu, która nastąpiła w Kacie. I nie chodzi tutaj o to, że w jakiś dziwny sposób momentami dochodzi do wkroczenia muzycznie na tereny death metalu, o ile o to, co przez tą muzykę twórcy chcą osiągnąć. Wszyscy pamiętamy, że wcześniejsze teksty Kata nic nam nie narzucały, nie próbowały nam nic na siłę wmówić czy do czegoś przekonać. Opisywały po prostu świat w bardzo, bardzo specyficzny sposób. I to, niestety, poszło się, za przeproszeniem, pieprzyć, razem z odejściem "wiadomo kogo". Nawet tytuł płyty wyraźnie daje nam do zrozumienia, że krytykowane będzie na niej wszystko to, co wiąże się z postępem cywilizacji i mediów. A okładka, nie dość, że brzydka, to na sam początek próbuje wmówić nam, że telewizja to zło ogromne. I tutaj dokonała się największa profanacja: ze zła, o którym kiedyś tak pięknie śpiewał Kostrzewski (mityczny świat wilkołaków i magii), zespół przeszedł na zło, o którym piszą niektórzy socjologowie (ogrom informacji i środków przekazu). Najkrócej mówiąc, już w otwierającym "Mind Cannibals"[https://www.youtube.com/watch?v=45arTGaGHqo&list=PLBD7887743DB72D18][https://plus.google.com/photos/search/%20kat?pid=5948476663014772162&oid=110062462996295510274][http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/behemoth_wstep/2014-07-05-424] Szatan, który kiedyś kusił w "Diabelskim Domu"[https://www.youtube.com/watch?v=Gua-WGiPYSI] , teraz siedzi przed prompterem i czyta wiadomości...

Jestem w głębokim szoku. Kocham Kata i dlatego miałem nadzieję, że nie będę musiał źle o nich pisać. A jednak, pozostając w zgodzie z tym co słyszę, muszę. Gitary, perkusja, wokal - wszystko poszło w bardziej thrashowo-deathową stronę. To akurat jeszcze nie jest powód do smutku. Ale to, że jeden z najważniejszych zespołów w historii polskiego metalu zmienił swoje oblicze i swoją wyjątkowością wytarł sobie twarz, stając się po prostu kolejną zwykłą taką kapelą w Europie, to już jest powód do ogromnej rozpaczy. Jak dla mnie - przymusowa żałoba. Kat umarł.

Lista utworów:

"Mind Cannibals" – 4:16
"Light or Hell" – 5:03
"Judas Kiss (The Corrupted Empire)" – 6:08
"Uninvited Guest" – 6:27
"Religious Clash" – 4:43
"Dark Hole/The Habitat of Gods" – 7:27
"Coming Home" – 5:40
"Voodoo Time" – 4:08
"Puppets on the Strings" – 4:13
"I've Been Waiting" – 6:35

Twórcy:

Henry Beck – śpiew
Piotr Luczyk – gitara
Krzysztof Oset – gitara basowa
Mariusz Prętkiewicz – perkusja
Jarek Gronowski – gitara

Piotr "Mecenas" Witkowski – inżynieria dźwięku, miksowanie, mastering
Don C. Tyler – mastering
Jarek Gajdka – news media coverage
Graal – okładka, oprawa graficzna

Ocena:

Rockmetal.pl
Teraz Rock (11/2005)
[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_wstep/2015-04-08-970]

KAT Somewhere In Poland

Bies — Wed, 18 Mar 2015 13:22:45 GMT

https://plus.google.com/photos/110062462996295510274/albums/6112318829677565169/6127579218197803746?pid=6127579218197803746&oid=110062462996295510274

KAT

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_cz_i/2014-07-04-223]

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_wstep/2015-04-08-970]

Oczekiwanie na już zapowiedziany, nowy album studyjny Kata ma nam uprzyjemnić płyta koncertowa. Trzeci już taki album w dorobku zespołu (poprzednie to słynne 38 Minutes Of Life[https://www.youtube.com/watch?v=BvrMVJRWCm4] i Jarocin – Live[https://www.youtube.com/watch?v=d4chWxZrl7M]). Album jest zapisem koncertu, jaki dał Kat w ubiegłym roku we Wrocławiu, w ramach Mystic Festivalu, gdzie supportował Iron Maiden[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/iron_maiden/2014-07-08-754]. I na pewno warto po to wydawnictwo sięgnąć.

Przede wszystkim jest to najlepiej brzmiący album live naszej metalowej legendy. O ile 38 Minutes Of Life ma niewątpliwie swój klimat i zawiera dużo najprawdziwszego hevymetalowego dynamitu, tak nigdy nie podobało mi się zbyt bootlegowe - przynajmniej jak dla mnie - brzmienie nagrań z Jarocina 92.

Na Somewhere In Poland[https://www.youtube.com/watch?v=8VvD_DeB4BY][https://www.youtube.com/watch?v=FwHh1qVdA0U] 2003 wszystko jest jak należy, instrumenty brzmią potężnie, fajnie zrealizowano też partie wokalne Kostrzewskiego. I zdecydowanie bliżej Somewhere In Poland do 38 Minutes... niż do Jarocina. Jest na tym wydawnictwie prawie ta sama magia i moc, wszystko brzmi dość surowo, a przy tym ciężko. Zresztą oba koncerty grano na jedna gitarę i mimo, iż brak drugiego „wiosła” może czasem doskwierać (dosyć mało dynamiczna wersja Śpisz jak kamień) to jednak jest w tym specyficzny urok - dzikie, jakby nieokiełznane riffy... To się nazywa koncertowa atmosfera! O wytworzenie takowej dba również sam Kostrzewski - koncert Kata nie byłby kompletny bez jego słynnych odzywek, choć te w rodzaju: Lepiej w knajpie pobalować, niż w chałupie wykorkować pasują do metalowego koncertu jak pięść do nosa. Cóż, taki jest jednak Roman, któż będzie się go za to czepiał? Zresztą jego głos brzmi na Somewhere In Poland wręcz kapitalnie. Nie wiem jak oni to robią - Kupczyk, Kostrzewski... Wydawać by się mogło, że upływ czasu nie robi na nich najmniejszego wrażenia.

Oczywiście mamy na Somewhere In Poland kilka numerów, które wcześniej nie ukazały się na płytach w wersjach live. Ale zacznijmy od początku. Po krótkim, „tajemniczym” Intro mamy Wierzę, z ...Róże miłości najchętniej przyjmują się na grobach[https://www.youtube.com/watch?v=TwR16j51-PY]. Jak dla mnie niezbyt fortunny wybór na początek, ale jak już wspomniałem, ma on swoją wartość, bowiem to właśnie jeden z tych utworów, których na żadnym oficjalnym wydawnictwie koncertowym Kata dotąd nie było.

Prawdziwe emocje jednak dopiero przed nami, bowiem Kostrzewski, dokładnie w ten sam sposób jak na pamiętnej 38 Minutes Of Life pyta: Jak wasze gardła? I oto startuje jeden z najbardziej klasycznych numerów Kata, Diabelski dom 2. Słychać tu, że Piotr Luczyk nadal inspiruje się dawną Metallicą[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/metallica_1/2014-07-04-277] , że jego riffy i solówki mają tę samą moc i siłę rażenia jak kiedyś.

Zwolennicy tych starszych rzeczy na pewno ucieszą się, słysząc świetne wykonania Wyroczni, Killera i Czasu zemsty z „jedynki”. Te kawałki są ponadczasowe - nadal nieźle kopią!

Jednak spora część fanów Kata rekrutuje się z tych, którzy zaczynali poznawać muzykę tej grupy od późniejszych albumów. Z pewnością ucieszą ich, wykonane tamtego wieczoru: z lekka transowy Płaszcz skrytobójcy (zakończony tematem z Mission Impossible ), Oczy słońc (jako jedyny reprezentujący - jak dotąd ostatni - studyjny materiał Kata, Szydercze zwierciadło) i chyba największy przebój z czasu Róż - Purpurowe gody.

Występ Kata nie byłby jednak występem kompletnym, gdyby nie odegrali utworu, który dla wielu fanów jest tym najważniejszym. I nie zabrakło Łzy dla cieniów minionych, a kilka tysięcy gardeł odśpiewuje wraz z Kostrzewskim refren tej poruszającej ballady. To naprawdę robi kolosalne wrażenie. Już dla tego jednego fragmentu warto tej koncertówki posłuchać.

Po wrażeniach koncertowych czeka nas jeszcze niespodzianka - otrzymujemy bowiem nową, studyjną wersję Ostatniego taboru, utworu znanego z pierwszego singla grupy sprzed blisko 20 lat. Bardzo fajną wersję, drapieżniejszą od oryginalnej, nadal jednak bardziej hardrockową niż heavymetalową. Piotr Luczyk praktycznie cały czas gra interesująco w podkładzie, bezbłędny jest też śpiew Romana. Posiadaczy pecetów ucieszy na pewno bonusowy teledysk do Ostatniego taboru - wyprodukowany dosyć oszczędnie, ale dynamiczny i miły dla oka.

Spis utworów:

"Intro/Wierzę" - 7:13
"Diabelski dom" (cześć druga z albumu "Oddech wymarłych światów) - 5:26
"Killer" (w rzeczywistości polskojęzyczna wersja utworu "Killer" - "Morderca") - 4:18
"Niewinność" - 7:11
"666" (jedynie w wersji DVD w wykonaniu tym pojawia się riff gitarowy z utworu Ozzy'ego Osbourne'a "Gets Me Through")
"Czas zemsty" - 6:24
"Wyrocznia" - 6:16 (pod koniec Roman Kostrzewski i publiczność zaczynają śpiewać utwór "Mazurek Dąbrowskiego")
"Łza dla cieniów minionych" - 5:13
"Oczy słońc" - 4:55
"Płaszcz skrytobójcy" - 5:25
"Mission Impossible" (pod koniec zaczyna się początek utworu "W bezkształtnej bryle uwięziony") - 2:09
"Purpurowe gody" - 5:17
"Śpisz jak kamień" - 4:55
"Ostatni tabor (2004)" (utwór bonusowy, nagranie studyjne z 2004 roku) - 3:35

Twórcy:

Roman Kostrzewski - wokal
Piotr Luczyk - gitara
Krzysztof Oset - gitara basowa
Ireneusz Loth - instrumenty perkusyjne

Ocena:

Teraz Rock

Strona 14: http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_mind_cannibals/2015-03-18-967

KAT Odi Profanum Vulgus

Bies — Wed, 18 Mar 2015 12:53:30 GMT

https://plus.google.com/photos/110062462996295510274/albums/6112318829677565169/6127579277480621202?pid=6127579277480621202&oid=110062462996295510274

KAT

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_cz_i/2014-07-04-223]

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_wstep/2015-04-08-970]

Kat, kapela tyleż znana co kontrowersyjna. Było to spowodowane warstwą tekstową, ideologią z tym się wiążącą a także poza zespołową działalnością członków tej grupy - wokalista Roman Kostrzewski wydał recytowaną przez siebie Biblie Szatana w wersji audio. Nie ma jednak wątpliwości, iż był to ważny zespół dla polskiego thrashu[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/thrash_metal/2014-07-01-6], a nawet blacku[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/muzyka_rockowa_czesc_xii_black_metal_cz_i/2014-07-01-36]. Tak więc mam przyjemność zrecenzować szósty (nielicząc live'ów) album tejże kapeli.

Kat założony w 1980 roku przez Piotra Luczyka i Ireneusza Lotha, z późniejszym dołączeniem Romana Kostrzewskiego, zawojował polskie metalowe podziemie wydanym w 1986 roku albumem "666"[https://www.youtube.com/watch?v=3nitiiJxWDc]. Zespół borykał się z licznymi problemami: śmierć jednej osoby na koncercie, czarne msze odprawiane przez fanatycznych słuchaczy, te i inne zdarzenia powodowały zła prasę. Jednak zawsze przezwyciężał chwilowe niedogodności.

Nie będę jednak się tutaj rozwodził nad historią, lecz skupie się nad meritum, czyli na jednej z lepszych płytek, jaką popełnili muzycy tegoż zespołu. Od razu przyciąga uwagę okładka, która przedstawia jakoś ciemną, zakapturzoną postać, być może Śmierć, trzymającą grób/mogiłę dziecka. Muzyka też nie jest dla nadwrażliwych. Już pierwszy "prześmiewczo-blużnierczy" utwór pokazuje świat Kata. Atakuje nas kaskada gitar, szybkie bębny i niepowtarzalny wokal Romana Kostrzewskiego. Ciekawy jest również drugi utwór pt. "Purpurowe gody"[https://www.youtube.com/watch?v=Pxezc0PwN2Q]- zaczyna się wręcz balladowo, jednak później następuje mocniejsze uderzenie w postaci refrenu. Nie da się ukryć, iż na tym wydawnictwie to właśnie ten kawałek jest najbardziej mroczny i kontrowersyjny. Nad utworem trzecim ("Płaszcz skrytobójcy"[https://www.youtube.com/watch?v=EFPjwcbbXjs]) i przedostatnim ("Strzeż się plucia pod wiatr"[https://www.youtube.com/watch?v=7w9eaByOP6Y]) nie będę się rozpisywał, są po prostu dobre, nic ponadto.

Na uwagę zasługują utwory czwarty ("Stworzyłem piękną rzecz"[https://www.youtube.com/watch?v=VqSN_6nSwYw]), piąty ("Słodki krem"[https://www.youtube.com/watch?v=1PjItX84aic]) oraz szósty ("Wierzę"[https://www.youtube.com/watch?v=m-WtC0R-8hU]). Pierwszy z wymienionych charakteryzuje się ironią, której adresatem jest bóg, człowiek i akt stworzenia. Niemniej jest to łagodniejsza w wymowie ironia niż w "Odi Profanum Vulgus"[https://plus.google.com/photos/search/%20kat?pid=5948477385884673730&oid=110062462996295510274][https://www.youtube.com/watch?v=TwR16j51-PY]. Ciekawym momentem tego w miarę szybkiego numeru jest zagranie na harmonijce(?) motywu "Happy Birthday", znanego choćby z wykonania Marilyn Monroe. Z kolei w "Słodkim Kremie" przedstawiona jest, jak dla mnie, smutna historia dziewczyny zadającej się z księdzem, cóż antyklerykalne nastawienie zespołu w tamtym czasie, nie powinno zaskakiwać.

I na koniec "Wierzę". Kompozycja wolna, patetyczna, ciekawa także ze względu na warstwę liryczną - Kostrzewski odchodzi na chwile od szatana i ukazuje bardziej pogańskie oblicze swej duszy: "Wierzę magii starych drzew i gwiazd". Pojawia się także motyw zwątpienia, ba nawet nienawiści do człowieka: "Wierzę magii świata żądz jak zwierz. Nie ludziom, nie ludziom." oraz "Nienawidzę tych, którzy są jak szron. / Nienawidzę was, gdy słuchacie mnie.".

Muzyka na całej płycie utrzymana jest w klimatach thrashu (są także zwolnienia tempa), może podobnego trochę do Metallicy[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/metallica_1/2014-07-04-277](tu mała ciekawostka - KAT supportował Metallicę w 1986r. na trasie MASTER OF PUPPETS[https://www.youtube.com/watch?v=2HEGGlYg7_Y]), teksty są dość poetyckie i tajemnicze. Nikt nie powinien się zrażać ze względu na warstwę liryczna do tego zespołu, wystarczy trochę dystansu, o którym mówią sami muzycy. Ostatnią zaletą, jak dla mnie przynajmniej jest to, iż muzycy śpiewają po polsku. Niech mrok będzie z Wami...;)

Lista utworów:

"Odi Profanum Vulgus" - 4:52
"Purpurowe gody" - 5:26
"Płaszcz skrytobójcy" - 6:19
"Stworzyłem piękną rzecz" - 5:44
"Słodki krem" - 6:48
"Wierzę" - 10:05
"Strzeż się plucia pod wiatr" - 6:42
"Szmaragd bazyliszka" - 9:19

Informacje dodatkowe (ciekawostki):

Tekst utworu Płaszcz skrytobójcy zaczerpnięty jest z poezji polskiego modernisty Tadeusza Micińskiego.
W utworze Stworzyłem piękną rzecz pojawia się riff przewodni hard rockowego standardu Smoke on the Water z repertuaru Deep Purple grany na grzebieniu.
Pod koniec utworu Strzeż się plucia pod wiatr pojawia się riff z utworu Some Heads Are Gonna Roll z repertuaru Judas Priest.

Strona 13: http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_somewhere_in_poland/2015-03-18-966

KAT Ballady

Bies — Tue, 17 Mar 2015 15:29:10 GMT

https://plus.google.com/photos/110062462996295510274/albums/6112318829677565169/6127579264038396082?pid=6127579264038396082&oid=110062462996295510274

KAT

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_cz_i/2014-07-04-223]

[http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/jak_narodzil_sie_norweski_black_metal_wstep/2015-04-08-970]

"Ballady" [https://www.youtube.com/watch?v=XpC5jzr3irc] Kata zawsze będą mi się kojarzyć z bardzo wczesnymi porankami po tzw. domówkach - godziną czwartą lub piątą rano, kiedy towarzystwo zmęczone zabawą zalega po kątach lub nie jest już w stanie nawiązać kontaktu z rzeczywistością. Muzyka, do niedawna prawie zagłuszająca rozmowy, teraz spokojnie sączy się z głośników. W takich chwilach często przychodzi czas na różne wynurzenia i zwierzenia, przeważnie niezbyt wesołe. "Niedobitkom" nic tak wówczas nie służy, jak właśnie melancholia "Ballad", najbardziej nietypowej płyty w dyskografii zespołu.

Album to zbiór nowych, nastrojowych kawałków, okraszony kilkoma starszymi utworami ("Łza dla cieniów minionych"[https://www.youtube.com/watch?v=OVXdDxm8JL4], "Głos z ciemności" [https://www.youtube.com/watch?v=Mj4UPwA59B8] i "Czas zemsty"). Kat raczył słuchaczy balladami już nie raz - przykładem niech będzie niezwykłe "Trzeba zasnąć" (pochodzące z płyty "Szydercze zwierciadło") czy perełek w stylu "Płaszcz skrytobójcy" (tekst zaczerpnięty z poezji Tadeusza Micińskiego) i "Słodki krem" (z krążka "Róże miłości najchętniej przyjmują się na grobach"). Do tej listy wielu dorzuciłoby nie mniej słynne "Purpurowe gody", jednak ich nastrój nieco burzy wers "naga budzisz się w wielkich jajach"... Przynajmniej według mnie. Wolniejsze utwory - podobnie jak u innych thrashowych zespołów - były uzupełnieniem ostrzejszej całości. "Ballady" natomiast pokazały bardziej liryczne oblicze Kata.

Płytę rozpoczynają delikatne dźwięki pianina, a więc "Legenda wyśniona", której niezwykły nastrój potęgują dochodzące później ciężkie gitary. Trudno zapomnieć ten kawałek - być może chodzi o tekst, być może o linię melodyczną, być może chodzi o klimat... Atmosferę podtrzymuje wojowniczy "Głos z ciemności", a ukojenie przynosi instrumentalny "Talizman". Jednak to przysłowiowa cisza przed burzą, ponieważ zaczyna się "Delirium Tremens", chyba najcięższy tekstowo utwór na płycie, który rozpoczynają słowa "Mamo tyle lat nie ma cię...". Jego kulminacją jest gorzki monolog Kostrzewskiego - "mam 25 lat i życie połamane jak patyk..." Po mrocznym i przytłaczającym "Delirium Tremens" otrzymujemy kolejną dawkę smutnego piękna - "Łzę dla cieniów minionych". To kolejny kawałek Kata, o którym próżno pisać - trzeba go po prostu usłyszeć. Po deklaracjach "okręt mój płynie dalej" nadchodzi zimny "Czas zemsty". Utwór trudno nazwać typową balladą, choćby ze względu na buntowniczy klimat i momentami marszowe tempo muzyki, a także słowa w stylu "z głębi ran, z chaszczy i nor, zemsty nadszedł czas i przemoc" oraz "wzniósł Abadon stary miecz, plunął w piach, wojna psie!". Nie ulega jednak wątpliwości, że piosenka idealnie komponuje się z całością płyty. Końcówka albumu przynosi słuchaczowi ukojenie połączone z zadumą. Do "Robaka", "Bez pamięci" i "Niewinności" przekonywałam się najdłużej, postrzegając je jako zbyt delikatne, psujące spójność płyty. Jednak w pamięci na długo pozostawały mi urywki tekstów takich, jak "sługami Boże jesteśmy twymi w grobach, bo praw za życia równych nie ma" ("Robak"), "Starta na proch przez ludzi, czczą kierat, by prędzej to szło, toczą się kamienie bez imienia" ("Bez pamięci") czy wreszcie "do dzikich borów idę, między psy, szukam żył źródlanej wody, czystej krwi" ("Niewinność"), których wymowę podkreślała muzyka - mniej agresywna niż to zwykle u Kata, ale niezwykle przejmująca.

Każde przesłuchanie "Ballad" to fascynująca emocjonalna podróż, bez względu na stan ducha - choć przestrzegam wrażliwców, których ta muzyka może wpędzić w przysłowiowego "doła". Płyta, wydana ponad dekadę temu, świetnie broni się i dziś. Jeśli jednak ktoś szuka w muzyce przede wszystkim nowinek, zaskakujących rozwiązań, to srodze się zawiedzie, ponieważ ten album to przede wszystkim potężna dawka emocji. "Ballady" wypełnia muzyka, która może zostać w człowieku na całe życie. W moim przypadku tak właśnie jest.

Lista utworów:

	Tytuł utworu	Słowa	Muzyka	Czas
1.	„Legenda wyśniona”	Kostrzewski	Luczyk, Kostrzewski	9:38
2.	„Głos z ciemności”	Kostrzewski	Luczyk, Kostrzewski, Loth	5:33
3.	„Talizman (utwór instrumentalny)”		Luczyk, Mrowiec	2:05
4.	„Łza dla cieniów minionych”	Kostrzewski	Oset, Regulski, Luczyk, Loth, Kostrzewski	4:27
5.	„Delirium tremens”	Kostrzewski	Mrowiec, Kostrzewski, Luczyk, Loth	11:51
6.	„Czas zemsty”	Kostrzewski	Luczyk, Kostrzewski, Loth, Jaguś, Mrowiec	4:50
7.	„Robak”	Kostrzewski	Luczyk, Kostrzewski, Loth	4:30
8.	„Bez pamięci”	Kostrzewski	Luczyk, Kostrzewski, Loth	5:04
9.	„Niewinność”	Kostrzewski	Regulski, Oset	7:00
				54:58

Twórcy:

Roman Kostrzewski - śpiew, koncepcja okładki
Ireneusz Loth - perkusja, chórki
Piotr Luczyk - gitara, chórki, koncepcja oprawy graficznej, logo
Jacek Regulski - gitara
Wojciech Mrowiec - gitara (utwory "Czas zemsty", "Talizman")
Krzysztof Oset - gitara basowa
Tomasz Jaguś - gitara basowa (utwór "Czas zemsty")
Krzysztof Stasiak - gitara basowa (utwór "Głos z ciemności")

Józef Skrzek - gościnnie fortepian (utwory "Legenda wyśniona", "Delirium Tremens", "Niewinność")
Andrzej Puczyński - realizacja nagrań
Jos Kloek - realizacja nagrań, produkcja
Jerzy Kurczak - okładka
Jan Polakowski - oprawa graficzna
M. Kaminski, M. Stasinski - zdjęcia
Witold Rumian - layout
Paweł Waloszczyk - logo^[7]

Ocena:

Rockmetal.pl

Strona: 12: http://metal-nibyl.ucoz.pl/blog/kat_odi_profanum_vulgus/2015-03-18-965